Mikołaj (Nikólaos) 1. M. z Damaszku w Palestynie (ok. 64 p.n.e. – ok. 14 n.e.), syn Anty-patra i Stratoniki, wszechstronnie wykształcony historyk (studiował gramatykę, retorykę, muzykę, matematykę i filozofię); działacz polityczny u boku Heroda Wielkiego. W r. 40 p.n.e. towarzyszył Herodowi w podróży z Arabii poprzez Egipt na Rodos, a w r. 12 p.n.e. – do Rzymu. Po śmierci Heroda wyjechał z następcą króla Judei, Archelaoscm, ponownie do Rzymu, gdzie wygłosił mowę w obronie testamentu Heroda. Był autorem największej historii powszechnej (wg Flawiusza tytuł grecki Historią/) w 144 księgach, zachowanej w dużych fragmentach. Źródłem był dlań logograf Ksantos i Ktezjasz (Wschód) oraz Eforos (Zachód) i prawdopodobnie Hellanikos (mitologia), a w historii Rzymu korzystał z Połybiusza, Posydoniusza i Cezara. Dzieło zaczynało się od najdawniejszych dziejów Asyrii i Medii, obejmowało historię Grecji i Rzymu, kończyło się prawdopodobnie na śmierci Augusta. M. pisał także tragedie i komedie oraz rozprawy filozoficzne: Perl Aristotelus filosoftas (O filozofii Arystotelesa), Perl theon (O bogach). Per! tu pantós lub Perl ponton ton en to kósmo (O wszystkim, co jest na świecie) i in. U Stobajosa zachowało się kilkadziesiąt fragmentów dzieła etnograficznego EthÓn synagogę (Zbiór obyczajów). Posiadamy też nieco fragmentów autobiograficznych i biograficznych dotyczących Oktawiana. 2. Af. z Myry, retor z V w. n.e. należący do szkoły Lacharesa retora, nauczyciel retoryki w Konstantynopolu, autor (zachowanych) ćwiczeń retorycznych Progymndsmata, opartych na pismach Libąniusza. Napisał (nie zachowane) deklamacje (Metetaf) i podręcznik retoryki (techne retorikS), również nie zachowany.
Jak kiedyś nazywały się miesiące?
Rok rzymski pierwotnie składał się z 10 m.: Martius, Aprilis, Maius, lunius, Quinc-tilis, Sextilis, September, October, November, December. Dla uzgodnienia z rokiem słonecznym dodano dwa m.: lanuarius i Februa-rius. Na cześć Cezara i Oktawiana Quinctilis nazwano Julius, a Sextilis – Augustus. Pierwszy dzień m. nazywał się Kalendae. Na dzień 15. bądź 13. przypadał środek m. zw. Idus. Dzień dziewiąty przed Idami zwano Nonae. Terminy te służyły do oznaczania pozostałych dni m.
Mfldtos (Mikythos) 1. wiemy niewolnik Anaksilaosa, tyrana Messeny i Regium. Po śmierci swego pana, w r. 476 p.n.e., wychowywał jego synów do czasu objęcia przez nich władzy w r. 467. następnie wrócił do ojczystej Tegei Arkadyjskiej. Ok. r. 470 założył miasto Buxen-tum w Lukanii, sprowadzając do niego osadników z Messeny i Regium. 2. Młody Tebańczyk, ulubieniec Epaminondasa. Poseł perski Diomedon starał się za jego pośrednictwem przekupić tego znakomitego wodza dla planów swego króla, Artakserksesa II, Epaminondas jednak odrzucił dary perskie, rozkazał także Af. zwrócić pod groźbą sądu otrzymane od Diomedona pieniądze.
Jak wyglądało zapisywanie daty w rzymie
Mierzynski Antoni (1829 -1907) profesor filologii klasycznej w latach 1863 -1869 w Szkole Głównej Warszawskiej, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim. Napisał w języku łacińskim rozprawę doktorską o Klonowicu, De vita, mo-ribus, scriptisgue latinis Seb Fab. Acerni (Berlin 1857). Przetłumaczył Ajasa Sofoklesa (Warszawa 1883) i Żywoty sławnych mężów Neposa (Warszawa 1883).
Miesiące w systemie kalendarzowym poszczególnych gmin greckich były znaczne różnice, które zaznaczyły się także w nazwach m.’, zestawiając nazwy m. z poszczególnych gmin, można by wyliczyć około 300 nazw. W Atenach początek m. przypadał na nów księżyca (numenia). 15. dzień m. na pełnię (panselenos). Rok rozpoczynał się w m. Hekatombajw (połowa lipca – połowa sierpnia) i składał się zasadniczo z 12 m. (zob. kalendarz). W roku przestępnym, który przypadał co kilka lat, powtarzano Posejdeśn. M. dzielili Grecy na dekady: pierwsza, men hista-menos – początek m. (l. -10. dzień); druga, men meson-środek m. (11. -20. dzień); trzecia, men fthinOn – koniec m. (21.-29. bądź 30. dzień). Podział ten służył za podstawę do liczenia dni w m; które oznaczano liczebnikami porządkowymi ,z dodaniem nazwy dekady (np. dekdte fthtnontos -10. dzień trzeciej dekady, czyli 30. dzień m.).
Jaki był król Frygów – Midas
Micipsa król Numidii, najstarszy syn Masynissy. Po śmierci ojca (w r. 148 p.n.e.) panował wspólnie z dwoma braćmi, Gulussą i Mastana-balem. Należała do niego stolica Numidii, Cirta, powierzone mu były sprawy finansowe królestwa. Po śmierci obu braci sam rządził krajem; prowadził politykę prorzymską, m. in. w r. 134 przysłał Rzymianom na pomoc przeciw Numancji oddział pod wodzą Jugurty. Umarł w r. 118, zostawiając królestwo dwóm swoim synom, Adher-balowi i Hiempsalowi, oraz adoptowanemu Ju-gurcie.
Midas mit. król Frygów, których przeprowadził z Macedonii do Frygii, opiekun kultu Dionizosa. Mity związane z jego postacią przedstawiają go jako człowieka pozbawionego rozsądku. Według jednej z wersji zaopiekował się zbłąkanym Sylenem z orszaku Dionizosa; bóg z wdzięczności obiecał spełnić jego życzenie. M. zapragnął, ażeby pod jego dotykiem wszystko zmieniało się w złoto. Ponieważ i pokarmy stawały się złote, zagrożony głodową śmiercią prosił boga o uwolnienie go od daru. Na polecenie Dionizosa obmył się w wodach rzeki Paktolos (która od tego czasu miała złotonośny piasek). Według innego podania M. oceniając grę Apollina na lirze i Pana na fujarce, przyznał pierwszeństwo Panowi, za co Apollo ukarał go oślimi uszami. M. usiłował to zachować w tajemnicy, osłaniając uszy czapką frygijską; fryzjer jednak, któremu znana była tajemnica .króla, wyszeptał ją do jamy wykopanej w ziemi. Wyrosła na tym miejscu trzcina rozniosła w szumie wiadomość, że król M. ma ośle uszy. M., jako związany z kultem Dionizosa, był częstą postacią w dramacie satyrowym.
Miary Rzymskie
W okresie panowania rzymskiego miary rzymskie nie wyparły bynajmniej miejscowych, a były używane raczej równolegle. Najbardziej popularnym, systemem, miar był system attycki, przejęty w głównych zarysach przez Rzym (szczegółowe zestawienie m. długości zob. tabela I). 2.’m. powierzchni. Za podstawę m. powierzchni w Grecji i Rzymie przyjmowano pierwotnie ilość ziemi, jaką mogła zaorać para wołów w ciągu dnia. Najszerzej stosowaną jednostką w Grecji był plethron, który stanowił kwadrat o boku 100 stóp. Tak więc wielkość jego zależała od wymiaru stopy, zmieniającego się na różnych terenach. Na Sycylii i w Kyrenie posługiwano się jednostką zwaną medimnos (ilość gruntu, jaką można obsiać jednym medimnos pszenicy). Dokładniej są nam znane rzymskie
m. powierzchni . Z wymienionych w tabeli jednostek najczęściej używaną było iugerum-prostokąt o bokach 120×240 stóp (tzn. 35,5×71 m – 2520,6 m2). 3. m. objętości. Różne określenia dla jednostek objętości wywodzą się bądź z nazw naczyń, w których przechowywano podstawowe produkty gospodarki rolnej, zboże i wino, bądź z wzajemnego Stosunku miar (np. sextarius = 1/6, tetarton czy guadrarius = 1/4, hemichojntkion == 1/2 chojniksa). Wyróżniano jednostki dla produktów płynnych i sypkich przy większych objętościach, dla mniejszych były one wspólne. Rzymskie m. objętości są identyczne z jednostkami attyckimi z tą różnicą, że Rzymianie nie używali dużej jednostki w rodzaju medimnos, o 48 chojniksach, a po-. sługiwali się odpowiednikiem hekteus zwanym modios, równającym się 8,733 litra (l modius = = 2 semimodtt == 16 sextiarii).